Berlijn, dag 2

Als je in een vreemde stad bent duurt het altijd even voor je het openbaar vervoer hebt doorgrond. En in Berlijn duurt het dan nog even langer want hier voegen ze een extra uitdaging toe; om ergens te komen moet je metro-trein-tram-bus koppelen tot 1 reis. Dat  is nogal eens een gepuzzel. Maar inmiddels, zo aan het eind van dag twee, worden we er handig in. ‘Dan nemen we de U8 naar Alexanderplatz en dan stappen we daar over op de S5 of de S3 of de S75. En dan stappen we uit op de Hackense Höfe’.

Toen we onderweg waren naar de U-bahn zagen we het gebeuren. Onder aan de roltrap zat een vrouw op haar hurken. Vastgeketend aan de trap. Die nog liep. ‘Hou je vast,’ zei Peter, ‘hij gaat waarschijnlijk zo stoppen omdat iemand op de noodknop gaat drukken’. Maar hij stopte niet en de vrouw in nood bleef zitten waar ze zat, bang kijkend en vastgeketend aan de draaiende trap. Ik zag het naast me gebeuren, mijn man ging in de ‘ridderstand’. Hij knielde alvast, vlak voor we beneden ware, greep in de loop de lange rok van de vrouw en trok. Niets. Hij trok harder. ‘Krrrrrrrrraaaaaats…’ scheurde de rok. Het puntje bleef zitten in de roltrap. De vrouw was vrij. ‘Sorry voor de rok,’ zei Peter. ‘Geeft helemaal niks,’ zei de vrouw met een opgeluchte blik, ‘ik ben allang blij dat ik weer vrij ben’. Kijk, dat is nou mijn man!

We begonnen vandaag (na een prima  nachtrust) met..
‘Hee, hier is een hele uitleg over de muur, zullen we?’ En dus gingen we niet de U-bahn Bernauerstrasse in maar liepen we van uitleg naar uitleg over het grote stuk terrein waar de muurherdenkingsplaats is. Indrukwekkend, ik kan niet anders zeggen. En iedere keer denk ik; mijn zus en zwager en mijn moeder wonen in Assen Oost. Wij in Assen Noord. Je zal toch op een dag  wakker worden en dat iemand daar een muur tussen heeft gezet! En dat je elkaar dan 26 jaar lang niet meer ziet! Dat is toch bijna niet voor te stellen…

Het was inmiddels middag geworden en we reden naar de Gendarmenmarkt. Voor een bezoek aan wat Dommen (er staan er daar twee) en voor het betere mensen-kijken-werk. We slenterden over het plein, scoorden onderweg nog een geocache en gingen toen op de trap van een groot gebouw zitten (we vermoeden een operagebouw maar duidelijk was dat niet). En daar keken we en zagen we rare groene mannetjes, een bruidspaar wat geen bruidspaar bleek, trabantjes, toeristen en dat alles overgoten met het geluid van een saxofoonspeler. Heerlijk!

Volgende stop: Fassbinder und Rausch. Een collega had gezegd dat ik daar naar toe moest. Beslist. Niet overslaan. En dus ging ik. En at ik. Dat wat ze daar als geen ander maken: chocola. Taart. Heerlijk.

Dit was taart optima forma. Bij ieder hapje de ogen dicht en ‘hmmmm’ kreunen. Zo’n taart zeg maar.

We gingen de U-bahn weer in en stapten uit bij de Hackense Höfe. De benen waren al behoorlijk moe maar we gaven nog niet op. De hofjes waren prachtig maar ook wat druk dus na een tijdje vroegen we ons hardop af..

‘Hoe ver zou het zijn van hier naar de Dom?’ Het bleek niet ver te zijn. Een kilometer lopen ongeveer. En ach, dat kon er ook nog wel bij. Op het grasveldje achter de dom gingen we even liggen, even bijtanken en toen het gebouw in. Wat we niet wisten is dat je als bezoeker langzaam maar zeker naar boven wordt geleid. ‘Ga hier de trap maar op,  daar is nog meer te zien.’ En dan ‘Kijk, nóg een trap, nog meer te zien.’ En even later, ‘maar ach wat leuk mensen, we hebben nóg een trap, ziet dat er niet verleidelijk uit? Kom maar ontdekken hoor.’ En zo klauterden we helemaal naar boven waar we op de koepelomloop uitkwamen. Prachtig zicht over de stad. Werkelijk de moeite waard maar oh, wat waren we moe.

Eenmaal al die trappen weer af was het op-over-en-uit. We aten wat, dronken wat en strompelden naar Alexanderplatz terug. Waar we met de U8 weer richting Bernauerstrasse gingen. En ach, dan is het nog maar een klein stukje lopen naar ons huis. En oh ja en au, dan nog vier trappen op om boven te komen…