Frühstuck with a view

‘Zeg?’
‘Ja?’
‘Zullen we hier een traditie van maken?’
‘Waarvan?’
‘Nou, dat we, iedere keer als we in Berlijn komen tenminste 1 keer gaan ontbijten in de Fernsehnturm?’
‘Heel goed plan’.

We zaten te stralen van puur genot. Ik kan het niet anders omschrijven. Wat was dát een leuk plan zeg! Beneden in de turm hadden we kaartjes gekocht om naar boven te kunnen. Een lift bracht ons 203 meter omhoog. De laatste 4 meter, naar het restaurant, moesten we zelf doen. Met een trap.

‘U hebt tafel zes’, zei de mevrouw onderaan de trap.
Boven aan de trap bleek dat het midden van de toren, en dus ook het trappenhuis, stilstaat. Daar omheen zit een schijf die draait en daar weer omheen zit de buitenkant van de bol die stilstaat. Op de draaischijf staan alle tafeltjes. Je kon dus rustig blijven wachten tot het tafel zes beliefde om langs te komen. Wij konden niet wáchten, we wilden zitten, ervaren, zien! En dus gingen we op zoek naar ons tafeltje.

Eenmaal gezeten kwam een ober ons de kaart brengen. We kozen, mede gezien de zware dag van gisteren, voor het “fit en vitaal ontbijt”. En een kannetje koffie natuurlijk. En ondertussen trok Berlijn aan ons voorbij…

Toen het ontbijt kwam gingen we nog harder glimmen. Wat een feest. Brood, een etagére met kaas, vlees en jam. Verse grapefruit, een sapje, yoghurt. Oooeeh, yeah!

We zaten een uur en deden daardoor twee keer een rondje. Langzaam zagen we alles voorbij komen wat we eerder te voet al hadden verkend. We zagen in de verte ons eigen huis, de Dom, de Reichstag. We gingen Berlijn herkennen omdat we  het (gedeeltelijk) gezien hadden. ‘Kijk daar, de brug waar we gisteren liepen. En daar, het station!’

Een uur later gingen we naar beneden en stapten we in bus 100. Nog zo’n goede tip. Die brengt je langs alle hoogtepunten en heeft als eindstation Bahnhof Zoo. Daar namen we nog een S5 naar Charlottenburg. Want daar was ons hoofddoel van vandaag: Schloss Charlottenburg.

Een groepje van vier mensen stapte gelijk met ons uit de trein. In het Engels vroegen ze een willekeurige buschauffeur ‘where the schlossss was?’ De chauffeur wees vaag om een hoek. Even later stonden we met z’n allen bij de bushalte. De vier waren er nog niet rustig op. Was dit wel de goede halte?

‘This one is realy going to the castle’ zei ik. Opgelucht keken ze me aan. Halverwege de rit kwam een van de mannen naar me toe. Of ik wilde zeggen wanneer ze uit moesten stappen? Ik wist het natuurlijk ook niet, was immers nog nooit in Charlottenburg geweest dus ik vroeg het na bij een Duitse mevrouw. ‘Nächtste stelle,’ zei de vrouw. Even later riep ik naar achteren ‘this is it!’ en samen stapten we uit.

‘Where are you from?’ vroeg ik de man terwijl we richting schloss kuierden. ‘Sydney’, zei de man. En dan begrijpt u het wel; de wandeling werd opeens een stuk korter want we hadden veel te bespreken. Alltijd leuk om Ozzies te ontmoeten, waar dan ook ter wereld.

Eenmaal binnen kregen we beide een audiotour uitgereikt. Dat hebben ze slim gedaan, de jongens van Charlottenburg. Bij iedere kamer moest je even opnieuw op ‘play’ drukken waardoor je de kans kreeg gelijk op te lopen. Bij iedere nieuwe ruimte deden Peter en ik dus: ‘Een… twee… play’ en dan hoorden we hetzelfde.

Prachtig wat een pracht en praal, wat een rijkdom en wat een geweldig restauratiewerk. Want ook Charlottenburg werd, net als de rest van Berlijn, platgebombardeerd aan  het eind van de oorlog.  Er was niet veel van het gebouw, of z’n inhoud, over. En als je dan ziet hoe het er vandaag de dag bij staat: petje af en een diepe buiging.