Een van ons?

In het Joods Museum staat een boom. Een wensboom. En op een tafel, vlakbij de boom, liggen kartonnen granaatappels. Daar kun je je wens opschrijven en die moet/mag je dan vervolgens in de boom hangen. En u weet, ik hou wel van schrijven…

Bij de tafel met de kartonnen granaatappels stonden vier jonge meiden. Twee schreven een wens. Twee stonden zeer, zéér diep na te denken. En dat is natuurlijk heel goed, dat je nadenkt over wat je wenst.

‘Hee!’ zei de een tegen de ander, ‘als jij nog denkt weet je, dan moet je die pen nu even snel aan die mevrouw geven ja, die staat te wachten!’ Nederlandse Marokkaanse Meiden waren het. Ja, met allemaal hoofdletters. Let maar op.

Het meisje gaf me de pen met een wat verlegen glimlach.
‘Dank je wel hoor!’ zei ik. En ik begon te schrijven.

‘Oh,’ zei een van de meiden. ‘Da’s er een van ons!’
Ik lachte, maakte mijn wens af en gaf hem aan Peter die voor me in de boom klom. Want laten we eerlijk zijn, in bomen klimmen, da’s een jongensding.

Terwijl ik doorslenterde hoorde ik de meiden kibbelen bij de tafel met de kartonnen granaatappels.
‘Da’s er geen van ons hoor!’
‘Oh nee? Nou écht wel!’
‘Ze spreekt toch geen Arabisch? Wel dan?’
‘Hallooooo… ze is Nederlands! En dus is ze een van ons! We zijn toch allemaal Nederlands?’

Ik liep terug naar de tafel en begon een gesprek. Over taal en afkomst en landen en grenzen. Een leuk gesprek. Op een bijzondere plek. Soms valt alles precies op z’n plaats.

We waren vandaag begonnen bij het Holocaustmonument. Wat indrukwekkend! En fotogeniek, dat ook. Daarna bezochten we de Branderburgertor en liepen vervolgens door naar de Reichstag. En toen begon het te regenen. Echt niet normaal wat een korte maar hevige bui. In een paar minuten tijd waren we totaal doorweekt. De Reichstag was er niet minder mooi om. En toen we eenmaal opgedroogd waren en leuk gelunched hadden gingen we naar het Joods Museum. Wat ook al indrukwekkend was. En dat gebouw! Wow, wat een prachtige architectuur.

Morgen naar huis. Dat mag ook wel. De voeten zijn stukgelopen. We moeten eerst maar eens even bijkomen.

Berlijn was leuk. Veel leuker dan gedacht. En mooi. Veel mooier dan gedacht. We zijn er nog lang niet klaar mee. Niet met de stad en niet met haar geschiedenis. Want hier loop je tegen dingen op als het Nationaal Socialisme. In de Reichstag wordt het omschreven als een ‘dictatuur’ (alsof ze er zelf totaal geen rol in hadden), in het Joods Museum lees je vervolgens dat 30.5 % van de Duitsers voor Hitler koos als de man die het allemaal wel even oplossen zou. We weten allemaal hoe dat afgelopen is. En dat is en blijft een rare tegenstelling. Want wat is het zonde als je ziet wat hier vernietigd is aan het eind van de oorlog, de hele stad werd platgebombardeerd. En dan lees je bordjes bij foto’s van die bombardementen waaruit je op zou kunnen maken dat dat toch wel heel erg fout was van de geallieerden. Maar… Rotterdam dan? En al die Joden? En…

Nou ja, we zijn er nog niet klaar mee. Dat is duidelijk. We gaan dus zeker nog een keer terug. Omdat je het toch wilt begrijpen. Deze stad. Z’n geschiedenis van begin vorige eeuw maar ook die rare geschiedenis die begon in 1961. Omdat je nog steeds soms in West- en soms in Oost Berlijn bent. Ook al viel de muur al lang geleden.

We zijn er van gaan houden. Van deze stad maar vooral ook van haar bewoners. ze zijn vriendelijk, behulpzaam en houden van een praatje. Kortom: Berlijn is voor herhaling vatbaar.