Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for oktober, 2017

Wat een dag

De dag begon met een breakfast at the beach. Ik blijf me er over verbazen hoe relaxt de Ozzies daarmee omgaan. Komen er, even tellen hoor, vijftien mensen ontbijten? Okè, no worries, we will cook something up. En dan komen er wat auto’s aan, familie rolt eruit, de èèn komt met een coolbox vol eten, de ander met stoelen, iemand zegt ‘ja hoor, ik heb hier nog wel bestek’, twee mannen gaan bij de barbecue bakken en voor je het weet zit je met z’n allen te eten. Ondertussen praat je dan weer met die, dan weer met die, ‘do you want another egg Roely?’, kinderen spelen op het strand en de baby van zes maanden gaat van oma naar tante en lacht aan èèn stuk door. En een paar uur later wordt alles, net zo relaxt, weer ingepakt. Fantastisch!! En wat hebben we een leuke familie hier!

Vanmiddag.. ‘shall we go to the farm?’ Peter en ik waren al eerder bij Greg en Leandre op hun farm. Een enorm stuk land waarop ze, als hobbyboeren, een kleine 100 koeien houden. Een keer per week gaan ze er naar toe om te werken en de kudde te verweiden. Er is bos, een kreek en land, land, land. Heel veel land. En een rust! Heerlijk. Dus ja, wij wilden zeker naar de farm.

Met twee four wheel drives reden we naar de paddock en daarna over het land. Het hek rondom is zo’n 10 kilometer lang dus het is groot, heel groot. Het land is opgedeeld in grote stukken en in èèn stuk liepen de koeien en die moesten naar een ander stuk. In Australië gaat dat als volgt: je rijdt me je auto naar het grondstuk, toetert een keer, zet het hek open en dan wordt het magisch… Vanuit de verte zie je de kudde aankomen. Ze lopen vervolgens achter de auto aan naar het volgende grondstuk en ondertussen kunnen Greg en Leandre zien of er nog nieuwe kalfjes zijn. Dit keer waren dat er drie. Zo schattig! Daarna gaat het hek dicht en reden wij verder, omhoog, omlaag, door kreken en gully’s, langs gumtrees en huppende kangaroos.

Ge-wel-dig was het. Gewoonweg geweldig! De grijns was niet meer van ons gezicht te krijgen.

En daarna ‘dinner at our place?’ werd er weer, net zo relaxt als bij het ontbijt, een fantastische maaltijd op tafel gezet. We worden zo enorm verwend hier, het is schandalig. En oh, zo fijn.

Read Full Post »

Een warm onthaal

Onderweg van Brisbane naar Bundaberg stopten we in Diddlibah, een klein gehucht bij Bli Bli. Want in Didlibah woont Maaike en Maaike ken ik al vanaf dat ik heel jong was. Haar familie kende onze familie in Australië en toen haar ouders, met al hun kinderen, terug verhuisden naar Nederland zei mijn Australische familie, ‘ga maar naar Gasselte, daar woont familie van ons, die helpen jullie wel verder’. En dat was ook zo. Mijn opa regelde huisvesting, bij mijn ouders in de zaak konden een aantal van de kinderen aan de slag. En zo werden we familie, ook al zijn we dat, genetisch gezien, niet.

We hadden elkaar dertien jaar niet gezien en toen we het straatje voor haar unit inreden kwam ze stuiterend naar buiten. Ze stond letterlijk te huppen van ongeduld tot we de auto uit waren. So good to see you!! En dat was het. Zo goed om weer even bij elkaar te zijn, bij te praten, te knuffelen. ‘I have made lunch, you have to stay for lunch!’ En op tafel kwam een oud Hollands snijplankje, heerlijk kazen en roggebrood. Want die kan ze hier gewoon kopen. Bij de Aldi natuurlijk.

Na de lunch namen we weer afscheid want we moesten nog een paar honderd kilometer door, naar Bundaberg waar nog meer mensen, huppend van ongeduld, op ons stonden te wachten.

Tegen 19:00 uur waren we bij ons appartement, snel uitladen en door naar Jantientje. We hadden de code van het hek gekregen om het terrein op te kunnen maar toen we aan kwamen rijden ging het hek, als vanzelf, open. Ook hier werden we, bijna dansend in het donker, opgewacht. So happy to see you! So, so happy!

We gingen aan de eettafel zitten, scones kwamen op tafel, gesprekken begonnen. Dochter en schoonzoon kwamen binnen. Nog meer knuffels. So good to see you again! So, so good! En dat was het. So, so very good!

We zijn weer thuis.

Read Full Post »

Greeter

We hadden haar een paar weken geleden al geboekt; de Brisbane Greeter, Diane. Ze is één van de tweehonderd vrijwilligers die mensen meeneemt op een gratis rondleiding door de stad.

Je kunt, als je een Greeter boekt, kiezen voor een algemene rondleiding of je kunt aangeven of een specifiek onderwerp je interesse heeft. Wij hadden aangegeven dat we graag meer wilden weten over de geschiedenis van Brisbane.

Om 13:00 uur zat Diane al klaar in de lobby van ons appartementencomplex. Ook dat kon je vooraf aangeven, hoe laat je rondgeleid wilde worden en waar de rondleiding moest starten. Écht super gastgericht!

We hadden gerekend op hooguit anderhalf uur maar we liepen door de stad, hoorden de verhalen, bezochten bijzondere gebouwen, dronken samen koffie bij de rivier en wandelen daarna verder. Ze was leuk, héél aardig en wist veel te vertellen.

Toen we afscheid namen was het half vijf. We hadden drie en een half uur gewandeld, geluisterd, genoten.

Het is dus echt een aanrader om met een Brisbane Greeter op pad te gaan!

Read Full Post »

Wat een fijne verrassing

We kwamen aan op Brisbane airport na een zeer ontspannen vlucht in een Airbus350. Nog meer beenruimte, nog meer luxe, we zijn nu al voor de rest van ons leven verpest met dat Premium Economy.

Op onze douanekaart hadden we aangegeven dat we medicijnen bij ons hadden en ik had er op gezet dat ik ‘licorice powder’ in mijn bagage had. ‘Als dat niet de aandacht van de douane trekt, dan weet ik het ook niet meer,’ mompelde ik bij het invullen van de kaart. Meteen na de paspoortcontrole stond een douanier. ‘G’day, may I see your card please…’ Ik deed wat hij vroeg. ‘Licorice powder, okay… do I WANT to know what that is?’ vroeg hij lachend. ‘Do you want to taste it?’ bood ik aan. ‘I don’t think so, that way please.’ En hij wees me naar de groene exit. Mooi, geen gedoe en de ouderwetse zwart-op-wit voor Jantientje was het land binnen. De eerste close encounter met de altijd vriendelijke Aussies was geweest, op naar de taxi’s…

Toen we het terminalgebouw uitliepen richting taxi’s zagen we dat Peter weg was. Ik keek zoekend om me heen en de taxiregelman vroeg ‘can I help?’. ‘Well I seem to have lost my husband’, zei ik. ‘And is that a good or a bad thing?’ zei de taximan. Aussie humor, ik hou er van.

Na een hele vlotte rit naar de stad, het was tenslotte half èèn ‘s nachts, kwamen we aan bij het appartementencomplex. ‘U zit op de dertigste verdieping’, zei de receptioniste. We gingen met de lift omhoog, deden de deur van ons appartement open en lieten alles ter plekke vallen, vergaten het licht zelfs aan te doen want we waren met stomheid geslagen. Na een tijdje zei èèn van ons, heel zachtjes, ‘wow….’, de rest knikte. Want dat uitzicht, al die lichtjes, de rivier… zò prachtig hadden we het niet durven dromen.

We bleven er maar naar kijken en gingen laat naar bed. En vanochtend was het er nog steeds, dat geweldige uitzicht. En was het weer ‘wow’. Een goed begin is het halve werk zeggen ze. Nou, de reis door Australië is hèèl goed begonnen.

Read Full Post »

We wilden heel graag een tempel bezoeken en dus leek Temple Street ons wel een goed begin van de dag. Lang hoefden we niet te zoeken, een grote walm wierook-rook dreef ons tegemoet en we hoorden de tempelbellen rinkelen. In de tempeltuin stond een waarschuwingsbord ‘niet roken in de tuin, boete 1500 dollar’.

‘De tempel zelf heeft kennelijk vrijstelling’, zeiden we tegen elkaar terwijl we naar de wierook-rook keken.

Binnen in de tempel hing een serene rust. In een hoek waren een man en vrouw in ernstig gesprek met een man achter een tafel. Even verderop was een vrouw bezig wierook in papiertjes in te pakken. Bij het altaar stond een jonge vrouw met een hele bos wierook in haar hand te bidden en te buigen. Heel snel achter elkaar boog ze richting de boeddha, ze keek er een beetje wanhopig bij.

En aan het plafond zagen we de oorzaak van de grote walmen wierook-rook. Enorme spiralen wierook waren opgehangen, allemaal brandend. Onder iedere spiraal hing een grote blikken deksel, om de as op te vangen. Dat dat niet altijd lukte gaf het waarschuwingsbord bij de ingang wel aan.

Even later doken we het lawaai van de stad weer in met al z’n kleur, geur en lawaai. Yin en yang op zondagochtend aan de andere kant van de wereld.

Read Full Post »

Older Posts »