Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for november, 2017

De kerstman

Hij zwaaide heel vriendelijk naar me, ik zwaaide terug en dacht, ‘ach, even een babbeltje, kan nooit kwaad’ en liep op hem af. Zijn armen gingen wijd open, zoals het een goede kerstman betaamd. Ik deed hetzelfde. ‘Hello, how are you going?’ zei Santa tijdens de knuffel. Ik zei dat het maar goed was dat ik hem hier trof, dat ik uit Nederland kwam en in Nederland, daar mag de kerstman het land niet in voor 6 december….

De kerstman was verbaasd. Wilde graag weten hoe het zat dus ik vertelde over Sinterklaas en oude rechten. De kerstman lachte, zijn buik schudde ervan. ‘We started on the 5th of November’ zei Santa. Iedere dag, zeven dagen per week, zat hij, of èèn van zijn twee collega’s, in het grote winkelcentrum om op de foto te gaan met kinderen. Hartstikke leuk om te doen.

Wij gingen ook even met hem op de foto natuurlijk en zwaaiden toen gedag. ‘Halpy travels’, zei de kerstman. En dat zijn het. Zeer happy travels met bijzonder leuke ontmoetingen.

Read Full Post »

Gloria

Toen ze 18 was kwam ze, ergens begin jaren vijftig, op Greenmount om er te werken als huishoudster. De homestead werd gebouwd door de familie Cook (geen familie van James, by the way). De familie kocht het land van John Mackay (waar de stad naar vernoemd is waar we op dit moment wonen) en begon er een boerderij. Ze deden het goed en Gloria werkte er met plezier.

Dat weten we zeker want zij woont er nog steeds en ze zat op de veranda toen we aan kwamen lopen. Bijna alsof ze op ons, bezoekers uit het verre Holland, zat te wachten.

Ze vertelde prachtige verhalen over toen, over ontvangsten met belangrijke gasten, over hoe ze goed behandeld werd. ‘I became part of the family’ zei ze. ‘Ik at wat zij aten en er ontbrak me aan niets.’

Toen de family Cook naar elders verhuisde bleef het huis in eigendom en Gloria bleef er wonen. Ze hield het huis op orde en ontving er regelmatig zakenrelaties van de familie. Die kwamen soms een paar dagen, soms een paar weken. De mannen leiden ze rond op de homestead, Gloria runde het huis.

In 1973 ging het huis van de familie over naar een trust met de voorwaarde dat Gloria er mocht blijven wonen. En dat doet ze, tot op de dag van vandaag. En nog steeds ontvangt ze gasten; museumbezoekers die het huis komen bewonderen en er even terugstappen in de tijd.

Ze zeggen wel eens ‘als muren konden praten’, op Greenmount Homestead kunnen de muren nog praten en hun naam is Gloria! Wat een prachtige verhalenverteller. En wat was het een voorrecht om haar vandaag te ontmoeten.

‘Mag ik een foto van u maken’, vroeg ik. ‘Offcourse you can dear’, zei Gloria en ging er even goed voor zitten.

Read Full Post »

Wat een warm bad

De week in Bundaberg zit er op. Het voelt alsof we hier minstens twee weken zijn geweest en het voelt alsof we er familie bij hebben gekregen. Beide is niet waar maar toch is het zo.

Het blijft gek hoe de tijd hier spelletjes met je speelt. We kijken regelmatig even achterom en zeggen dan, oprecht verbaasd, was dat gisteren? Nee! Nee toch? Het komt door het intensieve leven hier, de hoeveelheid nieuwe indrukken, al die ontmoetingen, thuis is een dag een dag, hier is een dag een weekend. Helemaal niet verkeerd.

En dan de familie. Ze waren er altijd al, ze zijn niet nieuw… maar toch, tòch voelt het alsof we meer familie zijn geworden. Dat komt door al het contact maar ook omdat de tweede generatie, mijn generatie, het stokje overgenomen heeft van de eerste generatie. Beide vorige keren organiseerde de eerste generatie ons bezoek en kwam de rest langs voor koffie of een barbecue. Nu organiseerden de familieleden van mijn generatie alles, de uitjes, de etentjes, de ‘zullen we nog even ergens lunchen.’. Daardoor voelt het alsof we mijn generatie veel beter hebben leren kennen. We hebben er daardoor familie bij maar vooral ook vrienden.

Dit hele verhaal begon, voor mij althans, bij mijn opa en oma. Zij ontvingen van de familie uit Australië brieven per luchtpost. Familie was het, maar zò ver weg dat ik me daar niets bij voor kon stellen. En vanavond, zittend aan zee, met een drankje en een hapje en al die lieve mensen om ons heen zei ik: ‘ik weet niet of oma vanaf een wolkje naar ons zit te kijken maar àls ze kijkt, wat zal ze dan glimmen van puur genot.’

Read Full Post »