Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Hongkong en Australië’ Category

We wilden heel graag een tempel bezoeken en dus leek Temple Street ons wel een goed begin van de dag. Lang hoefden we niet te zoeken, een grote walm wierook-rook dreef ons tegemoet en we hoorden de tempelbellen rinkelen. In de tempeltuin stond een waarschuwingsbord ‘niet roken in de tuin, boete 1500 dollar’.

‘De tempel zelf heeft kennelijk vrijstelling’, zeiden we tegen elkaar terwijl we naar de wierook-rook keken.

Binnen in de tempel hing een serene rust. In een hoek waren een man en vrouw in ernstig gesprek met een man achter een tafel. Even verderop was een vrouw bezig wierook in papiertjes in te pakken. Bij het altaar stond een jonge vrouw met een hele bos wierook in haar hand te bidden en te buigen. Heel snel achter elkaar boog ze richting de boeddha, ze keek er een beetje wanhopig bij.

En aan het plafond zagen we de oorzaak van de grote walmen wierook-rook. Enorme spiralen wierook waren opgehangen, allemaal brandend. Onder iedere spiraal hing een grote blikken deksel, om de as op te vangen. Dat dat niet altijd lukte gaf het waarschuwingsbord bij de ingang wel aan.

Even later doken we het lawaai van de stad weer in met al z’n kleur, geur en lawaai. Yin en yang op zondagochtend aan de andere kant van de wereld.

Read Full Post »

De geur van vers vlees, en dan meteen een hal vol vers vlees, waarin mannen staan te hakken alsof ze het beest, dat al lang dood is, alsnog willen vermoorden. Uitlaatgassen. Rioollucht. Het zijn maar een paar van de bijverschijnselen van een stad als Hongkong. Het is best heftig, zo’n stad. Met rotzooi op straat en zwervers die uit prullenbakken eten en op bankjes in het park liggen te slapen.

Maar het is ook, naast al die geur, een stad van kleur. Heel veel kleur. De kleuren van de straatkraampjes met eten waarvan we werkelijk geen idee hebben wat het is. Van knalrode etalages met enorm gouden sierarden, van een straat vol kraampjes op de Ladies Market. En dan nog een straat vol van die kramen. En nog een straat vol. Kleuren èn geluid, want alle electronica op zo’n markt, die moet je natuurlijk wel laten zien èn horen. Geweldig was het.

Maar we raakten er wel een ietsiepietsie van overprikkeld en dus namen we het hotelbusje (ons hotel heeft een gratis shuttle dienst naar vier belangrijke plekken in de stad) naar de haven.

En daar was het fijn. Daar rook de lucht weer lekker, daar was ruimte en toch ook veel kleur. Zèker toen de avond viel en alle lampjes aangingen. Sprookjesachtig mooi was het. We aten er een heerlijke maaltijd en gingen toen ‘op huis aan’.

Wij gaan zo slapen, bij jullie is de dag net halverwege. Dat blijft bijzonder van dit soort reizen. Dat èn al die geuren en kleuren van landen waar je geen weet van hebt. Heerlijk!

Read Full Post »

Bijna…

Bijna is het zover, de tassen zijn gepakt het échte wachten is begonnen. In dit geval: wachten op een taxibusje dat ons om drie uur komt halen. Nou ja, busje…

‘Ringring’. Ik neem op en zeg mijn naam. ‘Met de chauffeur van uw taxi, u heeft voor vanmiddag een rit besteld via sneleentaxi.nl?’ Dat heb ik inderdaad. Nou had die chauffeur, toen hij de rit aannam, een busje maar die heeft hij niet meer dus of ik even wil zeggen hoe groot onze koffers zijn want het past misschien ook wel in zijn nieuwe Mercedes sedan. Ik zeg hoe groot de koffers zijn en hij geeft aan dat het risico natúúrlijk voor hem is. ‘Als het niet past mevrouw, nou dan moet ik twee keer rijden hè?’

Ik bel even later de jongens van sneleentaxi.nl. Die hadden de chauffeur inmiddels ook gesproken en zijn not amused. ‘Hij had u nooit lastig mogen vallen mevrouw, wij lossen het op hoor, deze chauffeur is van de rit gehaald en Klaas komt ervoor in de plaats. Met een busje. Wij willen kwaliteit leveren en dan gaan we toch niet proppen met uw bagage of, erger nog, u afzetten op Schiphol en dan uren later uw bagage nabrengen?’

Kijk, zo hoort het! Wij wachten nu rustig (…) op Klaas en worden straks, met al onze bagage, naar Schiphol gebracht. Morgen vliegen we dan écht, eindelijk écht, naar Hongkong. Waar we helemaal los kunnen op het kopen van de eerste souvenirs. Want we hebben van de 70 kilo toegestane bagage slechts 35 in gebruik…

Read Full Post »

Het is toch altijd nèt even anders dan bij een ‘gewone’ vakantie… Als je vijf weken naar Australië gaat heb je nèt iets meer voorbereiding te doen. Zo moet je zorgen voor een vertaling van je rijbewijs. Die kun je gewoon halen bij de ANWB trouwens, je betaalt € 17,50 en je loopt ermee de winkel uit, maar toen ik op Facebook zette dat ik mijn internationale rijbewijs had gehaald dachten veel mensen toch dat ik daar speciaal voor af had moeten rijden. Ik werd van alle kanten gefeliciteerd.

Ook moet je zorgen voor visa voor Australië. Dat kun je laten doen voor een bedrag van € 15,00 pp òf je gaat er even een avond voor zitten en doet het zelf. Dat is te doen maar de Australian Governement is ongeveer gelijk aan onze Belastingdienst, leuker kunnen ze het niet maken…

En dan de reserveringen: 4 vliegtickets, 1 huurauto, 1 taxibusje naar Schiphol en weer terug, 8 overnachtingslocaties, 1 stadgids en een parkeergarage. Check, check, check.

En nu zijn we bijna toe aan het inpakken. Het logeerbed wordt in deze laatste weken voor vertrek volgestort met kleding: snorkel, cadeautjes voor familie, papierwerk en veel onderdelen van een Zaanse klok. Voor Alan in Australië. Want hij heeft wel een klok maar om in Australië aan onderdelen voor dat ding te komen; onmogelijk. Wij kochten er eentje voor 20 euro op Marktplaats en sloopten het ding in tientallen losse stukjes. Ik belde wel even met de douane om te vragen hoe je zoiets het best meeneemt want al die radertjes en tandwielen, dat lijkt wel erg op een bom natuurlijk… ‘Gewoon goed inpakken en in de ruimbagage mevrouw,’ zei de douane juffrouw.

En zo tellen we af en verzamelen we door. Nog 11 dagen, dan gaan we naar Schiphol. Daar slapen we een nacht in het Hyatt en dan ècht op reis. Voor Chris en Ina de allereerste grote reis die ze gaan maken. Dan wordt de tussenstop in Hongkong meteen al een echte ervaring om nooit te vergeten denk ik…

Read Full Post »