Feeds:
Berichten
Reacties

Het is toch altijd nèt even anders dan bij een ‘gewone’ vakantie… Als je vijf weken naar Australië gaat heb je nèt iets meer voorbereiding te doen. Zo moet je zorgen voor een vertaling van je rijbewijs. Die kun je gewoon halen bij de ANWB trouwens, je betaalt € 17,50 en je loopt ermee de winkel uit, maar toen ik op Facebook zette dat ik mijn internationale rijbewijs had gehaald dachten veel mensen toch dat ik daar speciaal voor af had moeten rijden. Ik werd van alle kanten gefeliciteerd.

Ook moet je zorgen voor visa voor Australië. Dat kun je laten doen voor een bedrag van € 15,00 pp òf je gaat er even een avond voor zitten en doet het zelf. Dat is te doen maar de Australian Governement is ongeveer gelijk aan onze Belastingdienst, leuker kunnen ze het niet maken…

En dan de reserveringen: 4 vliegtickets, 1 huurauto, 1 taxibusje naar Schiphol en weer terug, 8 overnachtingslocaties, 1 stadgids en een parkeergarage. Check, check, check.

En nu zijn we bijna toe aan het inpakken. Het logeerbed wordt in deze laatste weken voor vertrek volgestort met kleding: snorkel, cadeautjes voor familie, papierwerk en veel onderdelen van een Zaanse klok. Voor Alan in Australië. Want hij heeft wel een klok maar om in Australië aan onderdelen voor dat ding te komen; onmogelijk. Wij kochten er eentje voor 20 euro op Marktplaats en sloopten het ding in tientallen losse stukjes. Ik belde wel even met de douane om te vragen hoe je zoiets het best meeneemt want al die radertjes en tandwielen, dat lijkt wel erg op een bom natuurlijk… ‘Gewoon goed inpakken en in de ruimbagage mevrouw,’ zei de douane juffrouw.

En zo tellen we af en verzamelen we door. Nog 11 dagen, dan gaan we naar Schiphol. Daar slapen we een nacht in het Hyatt en dan ècht op reis. Voor Chris en Ina de allereerste grote reis die ze gaan maken. Dan wordt de tussenstop in Hongkong meteen al een echte ervaring om nooit te vergeten denk ik…


Binnenkort is het weer zo ver: we gaan een grote reis maken. Drie dagen Hongkong en daarna bijna vijf weken naar Australië.

Bij de laatste reis was het nog niet mogelijk om te bloggen via een app. Maar de wereld gaat verder en nu kan het wel. Denk ik. Vandaar even deze testdrive. Met foto's van ons laatste avontuur: een ballonvaart van Assen naar Eemster (bij Dwingeloo).
Het was magisch mooi en ook wel een beetje verslavend geloof ik. Dit was onze tweede keer en ik wil wel meer…

2011 in cijfers

Van WordPress kreeg ik een overzichtje met de cijfers van dit blog; Dondertravel. Het is leuk om te zien van wie-wat-en-waar. Dat 22 februari, de dag van de aardbeving in Christchurch, de meest bezochte dag was verbaasde me niet. Dat Ella meer reageerde dan Marianne… dát verbaasde me wel. Hahaha. Voor het geval je het leuk vindt om te lezen staat hieronder de link naar het hele ‘rapport’.

Here’s an excerpt:

The concert hall at the Syndey Opera House holds 2,700 people. This blog was viewed about 13.000 times in 2011. If it were a concert at Sydney Opera House, it would take about 5 sold-out performances for that many people to see it.

Click here to see the complete report.

Thuis

We zijn weer thuis. Dat had nog wat voeten in aarde want er was een mega-stroomstoring bij Zwolle gisteravond. Daardoor duurde het zó lang dat we recht hebben op volledige teruggave van ons treinkaartje. Dat zegt genoeg denk ik? 😉

Hoedanook, als toetje nog 1 klein stukje Berlijn. En dan weer terug naar het andere blog. Tot een volgende reis mensen!

Een van ons?

In het Joods Museum staat een boom. Een wensboom. En op een tafel, vlakbij de boom, liggen kartonnen granaatappels. Daar kun je je wens opschrijven en die moet/mag je dan vervolgens in de boom hangen. En u weet, ik hou wel van schrijven…

Bij de tafel met de kartonnen granaatappels stonden vier jonge meiden. Twee schreven een wens. Twee stonden zeer, zéér diep na te denken. En dat is natuurlijk heel goed, dat je nadenkt over wat je wenst.

‘Hee!’ zei de een tegen de ander, ‘als jij nog denkt weet je, dan moet je die pen nu even snel aan die mevrouw geven ja, die staat te wachten!’ Nederlandse Marokkaanse Meiden waren het. Ja, met allemaal hoofdletters. Let maar op.

Het meisje gaf me de pen met een wat verlegen glimlach.
‘Dank je wel hoor!’ zei ik. En ik begon te schrijven.

‘Oh,’ zei een van de meiden. ‘Da’s er een van ons!’
Ik lachte, maakte mijn wens af en gaf hem aan Peter die voor me in de boom klom. Want laten we eerlijk zijn, in bomen klimmen, da’s een jongensding.

Terwijl ik doorslenterde hoorde ik de meiden kibbelen bij de tafel met de kartonnen granaatappels.
‘Da’s er geen van ons hoor!’
‘Oh nee? Nou écht wel!’
‘Ze spreekt toch geen Arabisch? Wel dan?’
‘Hallooooo… ze is Nederlands! En dus is ze een van ons! We zijn toch allemaal Nederlands?’

Ik liep terug naar de tafel en begon een gesprek. Over taal en afkomst en landen en grenzen. Een leuk gesprek. Op een bijzondere plek. Soms valt alles precies op z’n plaats.

We waren vandaag begonnen bij het Holocaustmonument. Wat indrukwekkend! En fotogeniek, dat ook. Daarna bezochten we de Branderburgertor en liepen vervolgens door naar de Reichstag. En toen begon het te regenen. Echt niet normaal wat een korte maar hevige bui. In een paar minuten tijd waren we totaal doorweekt. De Reichstag was er niet minder mooi om. En toen we eenmaal opgedroogd waren en leuk gelunched hadden gingen we naar het Joods Museum. Wat ook al indrukwekkend was. En dat gebouw! Wow, wat een prachtige architectuur.

Morgen naar huis. Dat mag ook wel. De voeten zijn stukgelopen. We moeten eerst maar eens even bijkomen.

Berlijn was leuk. Veel leuker dan gedacht. En mooi. Veel mooier dan gedacht. We zijn er nog lang niet klaar mee. Niet met de stad en niet met haar geschiedenis. Want hier loop je tegen dingen op als het Nationaal Socialisme. In de Reichstag wordt het omschreven als een ‘dictatuur’ (alsof ze er zelf totaal geen rol in hadden), in het Joods Museum lees je vervolgens dat 30.5 % van de Duitsers voor Hitler koos als de man die het allemaal wel even oplossen zou. We weten allemaal hoe dat afgelopen is. En dat is en blijft een rare tegenstelling. Want wat is het zonde als je ziet wat hier vernietigd is aan het eind van de oorlog, de hele stad werd platgebombardeerd. En dan lees je bordjes bij foto’s van die bombardementen waaruit je op zou kunnen maken dat dat toch wel heel erg fout was van de geallieerden. Maar… Rotterdam dan? En al die Joden? En…

Nou ja, we zijn er nog niet klaar mee. Dat is duidelijk. We gaan dus zeker nog een keer terug. Omdat je het toch wilt begrijpen. Deze stad. Z’n geschiedenis van begin vorige eeuw maar ook die rare geschiedenis die begon in 1961. Omdat je nog steeds soms in West- en soms in Oost Berlijn bent. Ook al viel de muur al lang geleden.

We zijn er van gaan houden. Van deze stad maar vooral ook van haar bewoners. ze zijn vriendelijk, behulpzaam en houden van een praatje. Kortom: Berlijn is voor herhaling vatbaar.